En dan krijg je plotseling zo’n kippevel-mailtje van Mariëlle en Ron, twee van de vele ervaren en symphatieke medewerkers van Scheidegger en je realiseert je dat ze hun job (waarschijnlijk) kwijt zijn en met een grote leegte van de ene op de andere dag niet meer achter hun bureau zitten om hun drukke werkzaamheden uit te voeren.

Een faillissement (én een eventuele doorstart in afgeslankte vorm) gaat altijd gepaard met afscheid nemen van personeel. Dat is ook het geval in de huidige situatie bij Scheidegger Opleidingen.

Omdat ik niet ver van de Scheidegger-locatie af woon, lag een regelmatig bezoek in het verleden bij de een of andere afdeling dan ook voor de hand. In een uiterst complexe organisatie (en met name ook op logistiek gebied) als die van Scheidegger waren velen betrokken bij het organiseren van opleidingen. Dat raderwerk liep als gesmeerd, hoewel er af en toe nog wat olie bijgevuld moest worden…

Zonder namen te noemen – op het gevaar af dat ik mensen vergeet – zie ik tal van gezichten voor me die op dit moment met pijn in hun hart afscheid nemen of nog moeten nemen van ‘hun’ Scheidegger. Het grootste gedeelte van hen is momenteel vrijgesteld van werkzaamheden en naar huis gestuurd.

Hoewel ik al langere tijd door drukke werkzaamheden in mijn eigen bedrijf geen opleidingen meer kon verzorgen, was ik tot op zekere hoogte toch nog betrokken bij Scheidegger. Mag ik dan ook iedereen die het aangaat langs deze ongebruikelijke weg heel erg bedanken (en ik denk ook namens alle overige docenten) voor hún inzet zonder welke wij op onze beurt geen cursussen konden verzorgen. De manier waarop iedereen altijd klaar stond om te helpen als je als deelnemer of als docent een probleem had of iets geregeld moest hebben, heeft voor mij in elk geval altijd het gezicht bepaald van Scheidegger.

Nogmaals: bedankt allemaal en wie weet tot ziens in een nieuwe doorstart. Het ga jullie goed.

Comments are closed.