Het zijn van die scènes waar een cabaretier of een columnist zijn vingers bij zou aflikken… Locatie: een ‘postkantoor’ in een plaats in Noord-Limburg. Nee, ik noem geen naam, maar er worden eens in de vier jaar passiespelen opgevoerd. Bij binnenkomst trek je een nummertje en je begint geroutineerd de tijdschriften in de rekken te bestuderen, of de boeken of je begint een gesprek met een wachtend familielid, vriend of kennis…

Achter de balies twee chagrijnig kijkende dames. Vóór de balies een stuk of zeven, acht klanten, braaf wachtend met het zojuist getrokken nummertje in de hand. Op één bemande balie staat het bordje ‘Gesloten’. Je zou toch zeggen… nee, de dame in kwestie is zélf bezig om een pakketje te maken. Je denkt, hé dat zal wel bijzonder geroutineerd, snel en professioneel gebeuren…

Iedereen is er getuige van hoe ze er bijna een kwartier voor nodig heeft om uiteindelijk zo ongeveer de volgende handelingen uit te voeren: gebruikte doos nemen, terug te sturen defecte apparaat erin, bonnetje aanmaken, handafroller mét tape nemen en … dan begint de scène pas echt interessant te worden: iedereen die zo’n handafroller inclusief tape gebruikt, zal dat doen op de manier waarvoor dit eenvoudige apparaten gemaakt is. Niet dus de dame achter de balie: in haar éne hand houdt ze de handafroller vast en met de andere rolt ze de tape af: zo’n zestig, zeventig centimeter heeft ze nodig.

Nu moet dat stuk tape nog afgescheurd worden. Met enige moeite lukt haar dat en … daar staat ze met een lang stuk transparante tape, aan weerzijden vastgehouden met haar beide handen. Echter… de beide dekselsdelen van de doos staan nog omhóóg. De tape blijkt vrij lastig handelbaar te zijn en hecht zich uiteindelijk vast aan de trui van het vrouwelijk personeelslid. Met een blik van ‘ja dat is niet mijn eigenlijk werk, hè’ weet ze de tape los te krijgen en geeft hem even een plaatsje elders want… ze ontdekt dat er zich nog een oud etiket met adresvermelding op één van de dekselhelften bevindt en dát kán natuurlijk niet.

Na enig vingerwerk lukt het haar om het grootste gedeelte van het etiket van de doos te verwijderen en uiteindelijk het stuk tape, dat zich inmiddels is gaan gedragen zoals een stuk tape dat ook behoort te doen, zodanig te bevestigen dat de doos enigszins dicht is. Weer terug naar de computer om het adrespapiertje voor de geadresseerde te fabriceren. Met twéé gedeelten tape, die op even vakkundige wijze worden geproduceerd als het grotere exemplaar van bijna 10 minuten geleden, weet ze het adresseringspapiertje op de doos te bevestigen.

In de slotscène volgt de apotheose: ze moet nu dát doen wat ze als werkneemster bij dit postkantoor geroutineerd placht te doen, althans, dat dácht ik: de officiële procedure voor het bestempelen van een pakket tot ‘aangetekend stuk’. Wat schetst echter mijn verbazing: voor het front van de wachtende postkantoorklanten moet ze haar collega vragen hoe het ook alweer zit met de waarde van een aangetekend stuk… of iets van die strekking, want ik kón er niet meer naar luisteren en vond de berustende gelaatsuitdrukkingen van de medewachtenden méér de moeite waard.

Toen ik aan de andere balie eindelijk aan de beurt was, haalde de éne dame volgens mij opgelucht adem én … verdween uiteindelijk het bordje ‘Gesloten’ van de balie – ruim een kwartier nadat ze met de hele scène begonnen was.

Nee, geef mij dan maar dat oude postkantoor aan de Industriestraat – daar werd je in elk geval vriendelijk te woord gestaan, daar werd professioneel gewerkt aan het voorkomen van al te lange rijen wachtenden en daar wist het personeel héél goed: laat je klanten nóóit zien áls je zo onhandig bent… Want dát is ‘genieten’ geblazen en het lange wachten méér dan de moeite waard….

One Response to “Postkantoorscène voor 2 personeelsleden en 8 klanten”