Het Orbis-ziekenhuis Sittard/Geleen – prachtige architectuur, dat valt niet te ontkennen. Prestige-object, dat is duidelijk zichtbaar. Machteloosheid en woede, dat voel je gewoon, ondanks de schone schijn.

Symbolisch voor het ‘afvloeien’ van de bijna 700 werknemers na de zeer recente opening is het ‘riviertje’ dat in de westvleugel van het gebouw ‘ontspringt’ op een decadente stalen muur en verder vloeit door de ziekelijk overdadige hal van het gebouw. Het stromende water heeft bij de stalen bron al duidelijk voor roestvorming gezorgd, heel symbolisch voor het beleid van de raad van bestuur van Orbis.

(Klik hier voor een schermvullende presentatie van deze HDR-foto’s_

Symbolisch voor deze ziekelijke, kolossale geldverspilling zijn niet alleen de vele buitenproportionele kunstwerken, maar ook bijvoorbeeld de 5grote lcd-schermen achter de koffiebar in de hal van het ziekenhuis. Bij een mager kopje koffie à € 2 konden we op 2 van de 5 beeldschermen de tijd af lezen op een … klok. Twee andere beeldschermen hadden blijkbaar even verplichte Arbo-pauze en op de andere schermen waren wat beelden te zien van nietszeggende filmpjes en reclame.

Een beschamend gevoel is volop aanwezig. Patiënten, bezoekers en personeel voelen zich heel klein in zo’n enorme ruimte. De nare boodschap die het personeel gisteren te horen kreeg, galmt nog na in de immense ruimten. Iedereen die zich om welke reden dan ook in dit gebouw bevindt, is op de hoogte van de onheilstijding en dat unheimische gevoel. En ondanks het binnenvallende zonlicht ademt dit gebouw niet dat uit wat de architecten emee tot uitdrukking wilden brengen. En ik betwijfel of de smet en de nare smaak die op dit ziekenhuis, de raad van bestuur en het topzware manegement rust, ooit uit het gebouw zal verdwijnen…