Op het vliegveld van Kopenhagen nam ik de metro naar het stadsdeel waar ik moest zijn. Ik wist niet wat ik meemaakte. Keurige smetteloze treinstellen zonder graffiti. Erin zaten allemaal mensen die leken op de mensen die je ook in Nederland ziet. Een verliefd blond stelletje in versleten spijkerbroek, het meisje met een ‘god given ass’ zoals David Bowie het ooit noemde. Een oudere dame die een boek zat te lezen, een zwerver die een biertje opende, zakenlieden met aktetassen, kortom heel gewoon.

Lees hier het hele artikel van Simon Rozendaal: Elsevier.nl – Weblog – Waarom hebben wij graffiti in de metro?.