Gemeenteraadsverkiezingen Venlo – 18 november 2009

Ze zijn er nóg wel, die échte dorpspolitici of politici in spé die niet gevallen zijn voor cradle-to-cradle, voor een verkeerscirculatieplan, voor een glazen dak over een deel van de A73, voor roestvrijstalen geluidszuilen à 350 duizend euro, enzovoort. Je komt ze nog tegen in elk dorp (vroeger gemeente). Je moet ze wel zoeken, met een lampje weliswaar. Meestal zie je ze praten met gewone mensen, op straat, in de kroeg, in de buurt, in hun vereniging, wijkraad, bij de friteskraam – niet in een diplomatiek onderonsje met een zakenman in het een of andere grand café of duur château. De term netwerken behoort niet tot hun dagelijkse vocabulaire.

Wim Leurs

Ze zijn er nóg wel, die aspirantpolitici die met hun eenvoudig taalgebruik haarfijn uitleggen waar de pijn zit; die weten te vertellen hoe de gevestigde politici ons een loer draaien, hoe zij ons opzadelen met hun hersenspinsels, hun plannen, hun visies, hun beleid, hun onoprechtheid, hun verstopte oren die alleen luisteren naar dat deel van de maatschappij dat ons een crisis bezorgd heeft omdat hun credo immers is: méér en méér en hóger en béter en groei, ja vooral gróei!

Ze zijn er nog wél, die gewone burgers die met hun innerlijkheid, hun integriteit, hun oprechtheid graag een bijdrage willen leveren aan díe samenleving waar wij élke dag mee te maken hebben. Hún ambities en prioriteiten liggen niet bij de Maasboulevard, bij het kazerneterrein, de Maaspoort of bij de Floriade. Hun ambities gaan ook niet in de richting van promotie of een rol in het bedrijfsleven. Hun werkterrein is de buurt, het centrum, de vereniging, de wijkraad, de straat, het speelterreintje dat er wel of niet is. Hún credo is oprechte dienstbaarheid in de meest pure betekenis van het woord.

Ze zijn er nog wél, de échte belangenbehartigers van de gewone burgers. En waar vinden we ze dan wel: helaas, zelden bovenaan op een kandidatenlijst, vaak op een onverkiesbare plaats. Omdat ze binnen hun partij slachtoffer zijn van dezelfde egocentrische ambities die zoveel politiek leiders eigen is: eigen roem, eigen dunk, een uitgebreidere vocabulaire, meer eelt op de ellebogen, meer behoefte aan aandacht… 

Jos Wolbertus

Ze zijn er nog wél, die oprechte politici in spé, maar ze worden binnen hun eigen partij ondergesneeuwd door de gevestigde orde, door hun partijbonsjes, die publiekelijk genieten van hun status, die al dan niet getooid met gouden kettingen, zorgvuldige kapsels, sublieme brilmonturen, dure maatpakken, zorgvuldig weggewerkte gehoorapparaten, de nieuwste laptop op de verkiezingsbijeenkomsten…

Ze zijn er nog wél, de mensen die het voor de samenleving in een gemeente écht beter voor elkaar zouden krijgen. Hun lot ligt echter bij voorbaat vast omdat onze maatschappij zijn maakbaarheid in handen geeft van de gevestigde elite, van managers, van beleidmensen, van het bedrijfsleven, van projectbureaus, van gestudeerden, van geletterden. En daarin is geen plaats voor mensen die best heel veel voor een fijne samenleving zouden kunnen betekenen.

Ze zijn er nog wél. In onze buurt ken ik er in elk geval 2: Wim Leurs en Jos Wolbertus, voor een (onverkiesbare?) plaats gestrikt op respectievelijk de kandidatenlijst van de Realisten ’82 en de Tegelse Democraten.

Stemadvies voor inwoners van de gemeente Venlo? Kies voor oprechtheid, eerlijkheid, échte voeling met de gemeenschap – kies niet voor de kleding, het kapsel, voor de mooie woorden, voor de aardige wijze waarop je op de winkelstraat aangesproken werd tijdens de verkiezingscampagnes. Kies verstandig, stem op een échte politicus! Ze zijn er nog wel: ik heb u twee voorbeelden gegeven. Er zijn er nog meer, in Belfeld, Tegelen, Blerick, Venlo, Velden en Arcen. Zoekt en ge zult vinden!